Wedstrijdverslagen

Na de povere, en op het randje van het beschamende af , 3 op 21, blijven van de optimistische vooruitzichten van begin augustus bijna niets meer overeind. Een plaats in de top vijf, vlot meedraaien in de linkerkolom, wie spreekt daar nu nog over. Integendeel, er wordt over de schouder geloerd want het pelotonnetje met de mogelijke eindrondekandidaten dreigt aan te sluiten. Francky Cieters krijgt de niet te benijden opdracht de sputterende ploeg een nieuw elan te geven, de neerwaartse spiraal te onderbreken, de onrust in de bestuurskamer te kalmeren en het gerechtvaardigde gemor onder de supporters te stoppen. De derby op OLSA Brakel wordt meteen zijn eerste test. De krappe kern laat hem niet toe drastische wijzigingen door te voeren in de selectie, dus werd het eerder een geschuif met de pionnen.

Zoals Cremers naar de bank, Gerniers weg van zijn verfoeide linksachterplaats naar rechtsbuiten en De Landtsheer als tweede spits, die het eerste halve kansje kreeg.

De gretigheid bij de bezoekers werd abrupt gestopt op de eerste aanval van OLSA die volgens de scheids foutief werd afgebroken door Bamoune met een overtreding op Praet.  Knipping zette de strafschop om. Ronse stond voor een zware opdracht die al meteen hopeloos leek te zullen worden toen Van Den Berghe van op 20 m raak trof. De afstraffing leek nabij, Bamoune  verkeek zich op een uittrap van De Cabooter,  Delie ging alleen op Coppens af doch hij hield er enkel een hoekschop aan over. Ronse hing in de touwen,  Arena was een hoopje gefrustreerde ellende. Niet dat hij aan de basis lag van het triestige niveau van de  derby, het was gewoon zwak. Zo zwak dat een onschuldige terugspeelbal van Bamoune onder de voetzool van Coppens in doel verdween.

Hoe diep kan een ploeg nog zakken?

Direct opschudding in de tweede helft. Vivé knokte zich voorbij de laatste verdediger en werd foutief gestopt door de doelman. Geheel in de lijn van spelpeil miste Frutos de strafschop.

Voor OLSA was het zichtbaar genoeg geweest.

De handrem werd aangetrokken, de organisatie primeerde, SK mocht komen. Tegen een goede tegenstander is dat vragen om miserie. Dat is allerminst het geval voor SK de laatste weken.

Dus bleef het bij steriel en ongevaarlijk balbezit, beloond met enkele hoekschoppen. Tot groot ongenoegen, begrijpelijk, van de steeds luider klagende supporters die al weken zien dat het schip water maakt en beginnen te vrezen dat als het slagzij maakt, het ook wel eens zou kunnen zinken.

Het zal een goede kapitein moeten zijn die alle bressen kan dichten en veilig aanmeren.

Och ja, Van De Sande lukte nog de eerredder, maar dat  maakte er de vernedering niet pijnlijker om.