Wedstrijdverslagen

De start van de competitie is voor de Ronsenaars een stapje in het onbekende. De ploeg heeft in het tussenseizoen toch een gedaantewisseling ondergaan waarvan de gevolgen nog niet helemaal kunnen ingeschat worden. Bovendien is het ondertussen meer dan een jaar oude probleem van de scorende spits nog steeds niet opgelost. "De begeleiders wachten", zou wijlen Paul Jacquemijns gezegd hebben, eminence grise in het duiven- en voetbalgebeuren.

De kalendermakers hebben er anderzijds wel voor gezorgd dat SK na drie wedstrijden ongetwijfeld een goed beeld zal hebben van zijn eigen waarde.

De Ronsenaars mogen starten met een vertrouwde verplaatsing naar het naburige Deinze. Het is meteen ook een weerzien voor enkelen die de overstap naar de tegenstander hebben gemaakt.

Met Vivé op de bank begonnen de bezoekers zonder echte spits in de basis, A. Palmieri deed dienst als noodoplossing. Een vrijschop van Frutos zorgde voor het eerste gevaar, Dobbelaere keerde met de vuisten.

We hadden het vorig seizoen vaak anders gezien, SK combineerde aardig, hield de bal goed in eigen rangen en Pottie kreeg een kans die hij kon afmaken. Deinze dreigde enkel sporadisch op stilstaande fasen terwijl het achteraan niet altijd even secuur acteerde. Misschien was er ook wat frustratie toen Goeminne een drieste tackle inzette op Frutos wat hem meteen rood opleverde. Deinze reageerde gepikeerd, de intensiteit van de wedstrijd ging omhoog en ondanks wat aarzeling in de verdediging bereikte Ronse de rust met een maagdelijke score.

De bezoekers startten de tweede helft met een uitstekende kans voor A. Palmieri, die in hoekschop werd gewerkt, het numerieke overwicht speelde misschien toen al een rol. Nadat ook L. Palmieri doelman Dobbelaere onder vuur had genomen, ging Ronse met de inbreng van Vivé volop op zoek naar de buit temeer daar enkele thuisspelers tekenen van vermoeidheid begonnen te vertonen.

De wedstrijd kon alle kanten uit maar toch iets meer naar die van de bezoekers die via Vivé en Frutos twee prima kansen onbenut lieten.

Symptomatisch voor een anders goed spelend Ronse zodat het voor de zoveelste keer pijn deed aan de ogen te zien hoe de efficiëntie het in de zone van de waarheid liet afweten.