Wedstrijdverslagen

Het moet toch weinig geruststellend zijn om als hekkensluiter de verplaatsing te maken naar de Bosuil. Ook al is Antwerp reeds lang niet meer de grootheid die het zelf wel nog zou willen zijn, het blijft een profploeg die het aan zijn status verplicht is telkens weer openlijk ambitieus te zijn. Bij Ronse zullen de ambities na de laatste teleurstellende prestatie zeker reeds bijgesteld zijn. Niet afgaan en misschien op een diefje iets mee graaien. En met het gegeven dat SK in het verleden op Antwerp nooit heeft ontgoocheld en steeds een degelijke prestatie neerzette, hadden de supporters een strohalm om zich aan vast te klampen. Die waren voor de wedstrijd trouwens reeds goed opgenaaid. "Veiligheidsredenen" werden ingeroepen om de toegang te verbieden. Daar nog wat stoerdoenerij bij van van een paar met strepen bekakte portiers en je zou wat meegemaakt hebben waren wij Antwerp supporters geweest.

Soit, we waren gekomen om SK niet te zien verliezen.

Youngster Van Renterghem, Thomas, zag zijn goede invalbeurten beloond met een eerste basisstek. Een debuut dat hem zeker voor altijd zal bijblijven en dat hij trouwens tot een goed einde bracht. Ook Romont deed z'n wederoptreden.

Offensieve bedoelingen waren uiteraard geen prioriteit voor SK. De Broyer stond in punt te hopen op die ene goede bal terwijl Antwerp resoluut ten aanval trok. Na 10 minuten mocht Mrabet zich een eerste keer opmaken voor een tussenkomst op een poging van Trenson.

De euforie brak echter los aan de overkant. SK brak uit na een vrijschop. Via Brienne en De Broyer kwam de bal bij Romont die in twee tijden Wauthy kon verslaan.

Het veldoverwicht van Antwerp was dreigend maar niet gevaarlijk voor doel al had Pivaljevic wel meer kunnen doen met zijn schietkans.

Met het verstrijken van de minuten zag het er voor SK steeds beter uit. Antwerp vond de sleutel niet die de bezoekende verdediging moest ontwrichten. Voor SK was het van levensbelang net voor de rust geen opdoffer te incasseren, hetgeen wonderwel lukte.

Geen enkele reden dus om bij de aanvang van de tweede helft uit een ander vaatje te tappen. Het spelbeeld bleef trouwens ook bij Antwerp ongewijzigd al moest de ingevallen Oris voor meer aanvalsgeweld zorgen.

Tot net na het uur SK op een stilstaande fase te grazen werd genomen. Vrijschop aan de hoek van de grote rechthoek, Mrabet krijgt de bal onvoldoende weg en in het geharrewar dat daarop volgt krijgt de beresterke Phibel (wat doet die in tweede?) de bal over de lijn.

Er was uiteraard nog geen man overboord maar SK moest nu doen waar het dit seizoen telkens was tekortgeschoten: standhouden. De eerste actie van de ingevallen Ciani was hoopgevend. Hij hield er een hoekschop aan over.

De Antwerp storm ging niet liggen. Het zou een nagelbijtend wedstrijdeinde worden, geen tijd voor schoonheidsprijzen. Het maakt niet uit hoe anderen, zeker in Antwerpen, de prestatie van SK zullen beoordelen. Spelen met de middelen waarover men beschikt, en als men dat goed doet is dat even lovenswaardig. Trouwens, in de toegevoegde tijd werd een bal van Romont nog van de lijn gekeerd. Dat zou er misschien net iets over geweest zijn. In elk geval was het puntje niet gestolen. De nul is uitgeveegd, nu voor het thuispubliek bevestigen en we zijn vertrokken.