Wedstrijdverslagen

SK Ronse heeft de laatste weken overduidelijk bewezen dat het goed met de druk van het degradatiespook kan omgaan. Voor de uitwedstrijd op Turnhout is dit een bijkomende troef. De eenvoudige opdracht luidt: niet verliezen.

Na de desastreuze 1 op 33 bij de competitiestart is dat op zich reeds een half mirakel. Bij zijn aantreden vond Dirk Geeraerd een mogelijk behoud in de tweede klasse een mirakel. Welnu, dan verwachten we niet meer of niet minder dat sportieve mirakels nog bestaan. Bovendien zou de redding een terechte beloning zijn voor het mooie werk afgeleverd door ploeg en bestuur gedurende afgelopen moeilijke maanden.

Ook bij de supporters leeft het gevoel dat het moet, kan en zal gebeuren. De oproep tot mobilisatie voor de verplaatsing van de waarheid was goed opgevolgd. Blauw-rood was nadrukkelijk aanwezig in het Stadsparkstadion van Turnhout.

Het openingskwartier stelde echt niet veel voor. Veel middenveldspel, balverlies en weinig voetballende acties. Thiam kreeg een schietkansje en besloot naast.

SK deed het beter. Hoekschop van Benajiba en Ciani trof in één tijd van dichtbij raak.

Het was geen begin van beterschap. Het middenveld zat potdicht, dus was er geen sprake van leuk en attractief voetbal.

Tien minuten voor de rust kreeg De Broyer een schietkans. Horsten redde met de voet.

Turnhout bleek evenmin in staat een vuist te maken, laat staan het spel in handen te nemen. De 0:1 aan de rust oogde wel mooi op het scorebord maar het getoonde spektakel liet weinig ruimte voor optimisme.

De bevestiging liet niet lang op zich wachten. De tweede helft was amper op gang gekomen toen Thiam, buitenspel of niet, een vrijschop met het hoofd in de verste hoek kopte.

Het was geen gezonde situatie voor de bezoekers die opnieuw met een doemscenario geconfronteerd werden. De nervositeit steeg met een paar percentjes. Temeer daar de thuisploeg meer balbezit opeiste en te veel op de Ronsese helft kwam spelen.

De schrik aanwezig in de tribune zal ongetwijfeld ook op het veld gespeeld hebben. Voor mooi voetbal hadden we beter een andere wedstrijd gekozen. Bovendien knoeide de SK verdediging op links waardoor Owusu in de 16 meter de kans kreeg om Mrabet te verslaan.

Er bleef SK nog een kwartiertje om het seizoen alsnog te redden. Spijts bijkomende offensieve krachten bleef het wanhopig en ordeloos zoeken naar beterschap. Die kwam er niet en het gevolg was bekend.

Met dit resultaat wacht SK nu de hel van de eindronde. We hadden het wel anders verwacht en gewenst. Het is een bittere pil die moet worden doorgeslikt, wat niet belet dat de ploeg er nog een paar keer volop zal moeten voor gaan. Het worden alweer zenuwslopende weken.