Wedstrijdverslagen

Nog niet vaak zoveel gemekker gehoord in de stamcafés als in de afgelopen week. Wie er niet bij was op Lierse, wou het persé in geuren en kleuren horen vertellen van de ooggetuigen. Met steevast en geheel verwacht dezelfde conclusie: het was diefstal, net niet met voorbedachten rade.

Gedane zaken nemen echter geen keer, dus knopje omdraaien en de positieve lijn doortrekken tegen de mannen van de flamboyante voorzitter Vermeersch. Misschien kon Ronse zelfs wat profiteren van de afwezigheid van enkele gevestigde waarden bij de bezoekers, alhoewel Doornik daar vorige week een slechte ervaring heeft aan overgehouden.

Ook al is Brussels niet te vergelijken is met de vedetteverzameling van Lierse, toch vond SK moeilijk zijn draai. De wedstrijd kwam maar niet los, middenveldspel, Brussels veel in balbezit en vooral veel slordigheden.

SK slaagde er gaandeweg echter wel in het evenwicht te herstellen maar na een halfuur spelen moesten we toch vaststellen dat De Broyer nog geen enkele bruikbare bal had gekregen.  Enkel een afstandschotje van Antrope had onze aandacht getrokken. De Rouck was er even later dichter bij. Zijn kopbal ging echter voorbij de verkeerde kant van de paal. Een eerste helft om vlug te vergeten.

De thuisploeg probeerde de tweede helft op een positievere manier aan te vatten. Ronse kreeg meer balbezit maar slaagde er verder niet in doelgevaar te creëren.

Dirk Geeraerd herschikte z'n elftal door eerst drie wissels door te voeren en dan ook de tactische opstelling aan te passen met vier aanvallers en twee middenvelders. Hij oogstte bijna onmiddellijk succes want Antrope kopte een voorzet tegen de paal. Het doelpunt was er nog niet maar er was een duidelijke ommekeer.

SK werd de betere ploeg, maar nog eens, Werner werd te weinig op de proef gesteld.

Met het wegtikken van de minuten werd de druk op de thuisploeg enkel groter. Het was frustrerend vast te stellen dat alles doodbloedde eens de bal in de 16 meter belandde.

SK kwam nog goed weg toen een afstandschot via de handen van Devolder tegen de deklat belandde.

Geheel in de lijn van het belabberde niveau schoot Romont nog zwakjes in de armen van Werner en Ciani, gisteren zijn eigen zichzelve in nutteloosheid overtreffende, slaagde er niet in beter te doen.

Voor de tweede keer op rij heerste er ontgoocheling, maar dan wel wel om gans andere redenen.