Wedstrijdverslagen

De overwinning tegen Doornik heeft SK deugd gedaan. Maar meer voorlopig nog niet. De achterstand op de voorlaatste blijft ook nu nog niet te overbruggen met een driepunter, hetgeen op OHL een regelrechte stunt zou zijn. Na een aarzelende start zijn de jongens van trainer Vande Velde immers aan een mooie reeks van zeven ongeslagen wedstrijden bezig. Nieuwe winst tegen de rode lantaarn zou OHL vast in de subtop plaatsen.

Dirk Geeraerd moest noodgedwongen zijn winning team wijzigen. Brienne (ziek) en de geschorsten De Rouck en Rubulotta vielen uit de selectie. Kurtulus keerde terug en Van Renterghem mocht starten.

SK begon goed aan de partij. Na 5 minuten moest Desomberg al zijn kunnen bovenhalen om Martens van de openingstreffer te houden. SK was duidelijk niet naar Leuven gekomen om zich in te graven.

Balverlies van Antrope leidde OHL tot voor Cottier die Verhamme neerhaalde in de 16m. Betremieux knalde de strafschop keurig in de grijparmen van Cottier. Die begon trouwens keurig aan de partij en zou ook verder een onberispelijke partij spelen.

Het belette de thuisploeg niet alle offensieve registers open te trekken. Net voor het halfuur kreeg het zelfs een tweede strafschop cadeau. Dit keer wel betwistbaar. Betremieux zette zijn eerste misser recht.

OHL zette daarna zijn speloverwicht verder zonder dat het evenwel echt gevaar voor doel creëerde. SK moest wachten tot 5 minuten voor rusten alvorens het tot een echte kans kwam. Vandendriessche geraakte voorbij iedereen die voor hem verscheen. Alleen de afwerking liep fout.

Op het scorebord was de achterstand aan de rust niet onoverbrugbaar. Bijsturing was echter noodzakelijk.

De scheids was wel degelijk in z'n penaltydagje. De Broyer werd gepakt door Verhamme en Demonceaux zette de strafschop om. SK had nu alle troeven in handen om er iets moois van te maken. En zo geschiedde het.

Een ogenschijnlijk ongevaarlijke vrijschop werd door de Leuvense verdediging onvoldoende weggewerkt tot bij De Broyer die van net buiten de 16m. laag in de hoek besloot.

Het zou nog een lang halfuur worden, dat suikerzoet had kunnen zijn had Antrope de wenkende kans niet op Desomberg geknald. Brute pech, die vlug werd rechtgezet. Vandendriessche verzond een opwippertje richting De Broyer die zijn tweede van de namiddag maakte.

Met het einde in zicht kwam ook de bodem van de brandstoftank zichtbaar. Dan moest het maar op wilskracht en karakter gebeuren.

De 1:4 hing trouwens een paar keer in de lucht. Antrope zette door op rechts, bediende De Broyer op het penaltypunt maar die schoot over. Ook de ingevallen Romont verscheen alleen voor Desomberg die in hoekschop werkte. Het had over en out kunnen zijn voor Leuven maar er bleven nog 5 minuten, die SK met glans overleefde.

SK lijkt wel definitief springlevend na de dood. Er volgen nu twee cruciale thuiswedstrijden die beslissend kunnen zijn voor de rest van het seizoen. Maar wie twijfelt aan de goede afloop?

Verslag op www.ohl.be

Oud-Heverlee Leuven heeft de wedstrijd verloren die het nooit heeft mogen verliezen. Tegen Rode Lontaarn Ronse ging het niet eens onverdiend de boot in met 1-3.

Ronse tekende voor het eerste gevaar. Desomberg duwde een kopbal van Martens, na vrijschop van Vandendriessche, in hoekschop. Nadien was het al OHL wat de klok sloeg. Zo stak Ruytinx de bal diep naar Verhamme, die door doelman Cottier werd onderuit gehaald in de zestienmeter. Bétrémieux zette zich achter het leer, maar besloot ronduit knullig in de handen van de Ronse-doelman.
Nog in het openingskwartier zonderde Eboigbe een heel bedrijvige Ruytinx af voor Cottier, maar die was eerst op de iets te ver doorgespeelde bal. Na 15 minuten trapte Oliseh van ver een half metertje naast, en meteen daarop besloot Weuts op aangeven van Ruytinx op Cottier.
Nadien viel de wedstrijd stil, tot Martens neerging en Ruytinx over zijn benen struikelde. Scheidsrechter Van De Velde legde de bal op de stip en Bétrémieux nam opnieuw zijn verantwoordelijkheid: hoger en harder dit keer, dus Cottier had geen kans.
Kort voor rusten bokste Ronse dan toch een zeldzame aanval in elkaar. Vandendriessche zette een bleke Debroux in de wind, maar Ciani kopte zijn voorzet naast.

Zo ging OHL rusten met 1-0. "Te weinig", vond ook trainer Jean-Pierre Vande Velde. "De wedstrijd had aan de rust gespeeld moeten zijn. 2-0 of zelfs 3-0 zou gewoonweg logisch geweest zijn."

Dat de gemiste kansen zuur opbraken, bleek al gauw in de tweede helft. In amper een tiental minuten tijd kantelde de wedstrijd immers. OHL deed ons denken aan de wedstrijden op Wetteren en Turnhout, waar het op een ronduit knullige en meteen onaanvaardbare wijze een voorsprong uit handen gaf. Het betekende meteen het einde van de ongeslagen reeks van zeven wedstrijden. En dit met een kern die sindsdien veel beter gewapend is, of althans zou moeten zijn,...

Een ontketend Ronse liet uiteraard de kans niet liggen, want onder leiding van een fantastische De Broyer trok het alle registers open. Na knullig balverlies van Debroux ging de Oost-Vlaamse kapitein neer in de zone van de waarheid na een contact met Verhamme en Desomberg. Demanceaux miste niet. Amper vijf minuten later poeierde De Broyer tot ieders ontzetting de 1-2 binnen.
OHL probeerde de bakens te verzetten en de ingevallen Sakanoko kopte net naast op aangeven van - het moet gezegd - een hard werkende Bétrémieux. Even later kwam Annys - de andere invaller - goed naar binnen vanop links, maar Eboigbe kon de bal niet voorbij Cottier frommelen.
Het had de gelijkmaker moeten zijn, maar halfweg de tweede helft oordeelde De Broyer - weer hij - er anders over. Op een bijzonder knappe manier maakte hij zijn tweede doelpunt, meteen de doodstreek voor OHL.

"Drie vermijdbare doelpunten", foeterde Vande Velde, die de wedstrijd als volgt samenvatte: "De aanval scoorde niet en de verdediging schoot tekort. En dan verlies je tegen Ronse een wedstrijd die je nooit mag verliezen."

Na de 1-3 probeerde JP het tij nog te keren door de inbreng van de heroptredende Schoonjans, waardoor OHL met drie achterin speelde. Maar meer dan schimmige kansen voor Bétrémieux en Sakanoko bracht dit niet op. De Broyer had zelfs de 1-4 blamage aan de voet, maar toonde toch nog een beetje medelijden. "1-4 zou toch te zwaar geweest zijn", besefte ook de bezoekende coach Dirk Geeraerd na de wedstrijd.

Hoe dan ook, na deze ronduit rampzalige match staan de voetjes weer stevig op de grond. Dit zal ook nodig zijn met het drieluik Oostende-Beveren-Waasland voor de boeg.
Na de wedstrijd bleek dan ook nog de internetverbinding op Den Dreef te zijn uitgevallen, waardoor dit wedstrijdverslag later dan anders op de website verschijnt.
Al kunnen we ons wel voorstellen dat niet iedereen stond te wachten op het relaas van een uiterst ontgoochelende partij...