Wedstrijdverslagen

SK zal wel een beetje onder de indruk geweest zijn van de omstandigheden. Speelde men vorig seizoen nog op een gezapig tempo tegen Londerzeel en andere Diegems, tegen de gereputeerde profs van Antwerp was het andere koek. Niet enkel zijn ze bijna allen stuk voor stuk technisch evenwaardig of beter dan onze jongens, voor sommigen was het de eerste kennismaking met voetbal op dat niveau.

Niet verwonderlijk dat Antwerp vlug op voorsprong kwam. Derouck talmde iets te lang en verloor de bal. Pivaljevic ontweek Debrul en de weg naar de openingstreffer lag open.

Antwerp etaleerde zijn technisch overwicht. Niettemin was het SK dat in de eerste helft nog het gevaarlijkst voor doel opdook. Een schot van Delie werd in extremis van de lijn gewerkt. Op de counter ontsnapte Langlet aan de rode kaart na een overtreding op Kenmogne.

In de slotfase van de eerste helft zond Essikal de bal voor doel. Delie klom hoog genoeg om de bal feilloos in doel te koppen.

Een morele opsteker die kon tellen.

Zelfde spelbeeld in de tweede helft. Antwerp domineert maar na 15 minuten spelen was SK reeds tweemaal gevaarlijk voor doel geweest.

Terloops demonstreerde Guelsifi dat tweede klasse voor hem niet te hoog gegrepen zal zijn. Hij had zoveel energie verbruikt dat 20 minuten voor het einde zijn batterijen plat waren. Gelukkig heette zijn vervanger Sofiane Moumou.

Antwerp kreeg de kans de wedstrijd in een beslissende plooi te leggen. Maar eerst de paal en dan Mrabet voorkwamen het onheil.

Iedereen zat op z'n tandvlees. Dan gingen de hemelsluizen open. Het was een geschenk uit de hemel. Een verfrissing waar iedereen zat op te wachten. Zeker Moumou. Hij mocht zich een wandeling permitteren in de lokale 16 meter. Na zijn laatste kapbeweging lag de bal voor zijn goede linker. Hij zal in de Ronsese voetbalgeschiedenis opgenomen worden. In de slotminuut was Antwerp finaal de das omgedaan.

SK en de Bosuil: 4 wedstrijden, tweemaal winst en twee gelijke spelen. Weer fier Ronsenaar te zijn.

www.rafc.be

Het verhaal van Antwerp in de beker is er een van alles of niets. Dimitri Davidovic is geen man om met niets genoegen te nemen en de trainer sleutelde dan ook doordacht aan zijn team. Slovic was afwezig door het overlijden van zijn schoonvader en de op training hard werkende Jelicic kreeg diens plaats toebedeeld. In de punt van de aanval mocht Kenmogne deze keer starten.

Net als tegen Eupen begon Antwerp fel aan de eerste helft. Na nauwelijks zeven minuten toonde Pivaljevic zijn klasse door zichzelf veel ruimte te bezorgen aan de rand van de zestien en beheerst naast de keeper in doel te mikken. Antwerp leek af te stevenen op een rustige namiddag en controleerde de partij met bijwijlen imposant combinatiespel op het middenveld. De bezoekers liepen achter een ongrijpbare bal en prijsden zich gelukkig toen halfweg de eerste helft een wereldgoal van Fränkel, met de hak, werd afgekeurd. Bijna uit het niets kreeg Delie een kans op de gelijkmaker, maar een reflex van Ristovic bracht soelaas. De tegenaanval werd razendsnel gelanceerd en Kenmogne werd door de laatste Ronsense man gevloerd. Deze ruk aan de noodrem verdiende rood, maar werd onbegrijpelijk slechts met geel bestraft. Toen daarna Kenmogne randje buitenspel werd afgevlagd staken de fans hun misprijzen voor de zwakke leiding niet onder stoelen of banken. Antwerp liet zich echter in slaap wiegen door de bezoekers die de thuisploeg met een mokerslag terug wakker schudden in de extra tijd van de eerste helft, wanneer Delie een fraaie voorzet van Essikal fraai in doel kopte.

De niet zo talrijk opgekomen fans verwachtten powerplay van hun team in de tweede helft, maar bleven op hun honger zitten. De Vriese bleef in de kleedkamer, Baert kwam op rechts, Jelicic schoof naar links en Carratta ging nu centraal spelen naast Setti. De bezoekers combineerden vlotter en hadden het intitiatief aan hun kant. De beste kansen waren echter voor de thuisploeg die de ruimte tussen de linies wist te benutten. Schoten van Jelicic, Carratta en Pivaljevic gingen slechts rakelings naast, terwijl deze laatste ook nog eens de staak trof. Een scherpe aanval langs bezoekende zijde was voldoende, al leek Guelsifi buitenspel te staan op het moment dat de assist vertrok. Deze ging diep, kapte zijn bewaker uit en werkte fraai af. Antwerp baalde en zag bovendien een schot van Baert in de slotminuut op de deklat vallen.

De beste kansen waren voor de thuisploeg, de efficiëntie voor de bezoekers en dat is en blijft in voetbal een van de sterkste wapens. Vooraan ontbreekt het Antwerp nog steeds aan een killer en een balvast aanspeelpunt. Achteraan zat de sleutel dan weer grotendeels goed op de deur. Dimi Davidovic vatte het goed samen : “Als je de tegendoelpunten bekijkt en vooral het moment waarop ze vallen, dan weet je gewoon dat ze te wijten zijn aan een manifest concentratiegebrek op het einde van beide helften.”