|
Wedstrijdverslagen
Na lang wachten,
veel vijven en zessen en pijnlijk getroffen door
het ongeluk, is met de wedstrijd tegen Wetteren
eindelijk ook voor SK de competitie begonnen.
Het zag er
aanvankelijk goed uit voor SK. Vanaf het eerste
fluitsignaal pressing naar voren. Maar Wetteren
had dit duidelijk verwacht. Een zeer compacte
dubbele verdedigingslijn wachtte de thuisspelers
op. Dus geen vroeg doelpunt. Integendeel. Het
gevaar loerde aan de overzijde. Amper 10 minuten
ver profiteerde Schockaert ei zo na van een
eerste misverstand in het centrum van onze
verdediging. Toen 5 minuten later een pegel van
Cornelis op de dwarslat belandde, mocht SK
gelukkig zijn dat het toen al niet op een
onoverkomelijke achterstand was gezet.
Maar SK slaagde erin
zich te herpakken. Al bleven de talrijke
aanvalskansen te vaak onbenut. Slordigheden en
de buitenspelval waren de boosdoeners.
Toen De Broyer dan
eindelijk toch eens goed de diepte werd
ingestuurd door Dubart, vond hij eerst nog de
doelman op zijn weg. Maar in een tweede tijd
legde hij de bal toch binnen.
Kort daarna kreeg
Coppens nog een mogelijkheid. Maar hij twijfelde
te lang tussen schot en voorzet.
Tijdens de pauze
werden de Wetterse pionnen herschikt. En het
loonde bijna onmiddellijk. Gelukkig voor de
thuisploeg miste Schockaert opnieuw een wenkende
kans.
Het was maar
uitstel. Kort voor het uur werd een lange
voorzet van op links volledig verkeerd
beoordeeld door doelman Vervaet. Wyckaert zal er
waarschijnlijk zelf van verschoten geweest zijn.
Maar het belette hem niet de gelijkmaker in te
koppen.
Het was een zeer
koude douche. SK begon slordig en angstig te
voetballen. Geen goed teken voor het vertrouwen
achterin.
Net toen het dreigde
verkeerd te gaan aflopen, werd een voorzet van
Kurtulus door De Broyer vallend ingekopt. Het
zonnetje scheen weer volop. Dit mochten ze niet
meer uit handen geven.
Maar het rommelde
achterin. Hoe anders verklaren dat Reyns plots
moederziel alleen in onze verdediging kon op de
wandel gaan en afgezonderd voor de doelman mocht
opdagen. 2-2 en het ergste moest nog komen.
Na een niet al te
best getrapte hoekschop ging Schockaert aan de
haal. Dubart slaagde er niet in hem af te
stoppen. Dus trok Langlet als laatste man aan de
noodrem. Daarmee was eerste rode kaart ook een
feit.
Een twijfelachtige
doch nodeloze overtreding van Debrul juist
buiten het strafschopgebied ging SK finaal
nekken. Cornelis borstelde de bal keurig in de
kruising.
Beide ploegen kregen
nog een mogelijkheid. Vervaet pareerde een schot
van Schockaert en De Broyer besloot nog van
dichtbij over.
We hadden het ons
eerlijk gezegd anders voorgesteld. Sommigen
haalden individueel niet het gehoopte niveau. En
het vertrouwen zal waarschijnlijk ook niet
ongeschonden uit het eerste duel gekomen zijn.
"Niets moet en alles
mag" zei onze manager tijdens de voorbereiding.
Maar zo zal hij het waarschijnlijk wel niet
bedoeld hebben zeker?
|
