| Commentaren en
reacties
de trainers na de wedstrijd op www.kvmechelen.be
Door de nederlaag tegen KV Mechelen is
KSK Ronse nu ook mathematisch zeker van degradatie naar derde
klasse. Veel animo heerste er dan ook niet bij het thuispubliek.
Maar ook grove teleurstelling bleef uit: er was vooral gelatenheid.
Na zes seizoenen verlaat Ronse tweede klasse.
“Dat doet pijn,” weet ook trainer Danny
Herregodts. “Maar we wisten al langer dat de situatie heel penibel
was. Ondanks alles ben ik toch blij dat we zaterdag zo lang
standgehouden hebben tegen KV Mechelen. Ik wil mijn team daar
uitdrukkelijk voor feliciteren. Onze organisatie stond er. Maar
uiteindelijk moesten we toch onze meerdere erkennen in de
tegenstander. De eindstand is een correcte weergave van de
krachtsverhoudingen tussen beide teams.”
Ronse stevent af op een wat vrijblijvend
seizoenseinde. Er resten nog vier wedstrijden, maar die hebben geen
belang meer voor de ploeg uit het Cruckestadion.
“Sowieso zit de kans erin dat ik jonge
gasten in het team moet droppen. We kampen immers met een hoge
kaartenlast. Ik hoop dat iedereen toch gemotiveerd blijft. Al was
het maar voor de winstpremies. Ik zou graag nog eens stunten in de
resterende matchen, om Ronse zo een waardig afscheid van tweede
klasse te bezorgen.”
Net als in Tubize was het een opvallend ontspannen Peter Maes die
zijn visie op de wedstrijd gaf. Een en ander heeft wellicht te maken
met de maturiteit die zijn team de laatste weken uitstraalt.
“Ik heb een heel rustig KV Mechelen
gezien, een ploeg die geduldig zocht naar de cruciale opening.
Normaliter zijn dit soort wedstrijden verraderlijke opdrachten. Je
stoot op een defensief ingestelde tegenstander, je speelt op een
hobbelig terrein, en er is het gevaar van onderschatting. Maar de
ploeg heeft die klip op een heel verstandige manier omzeild. Van
onderschatting was helemaal geen sprake. Integendeel: iedereen
toonde de mentaliteit die we allemaal van onze spelers verwachten.”
Het klasseverschil tussen Ronse en
Mechelen was doorlopend duidelijk. Toch liep het in de eerste helft
niet altijd even vlot. Malinwa creëerde weinig kansen en puurde geen
gevaar uit een serie hoekschoppen.
“We hadden het voor de rust niet
gemakkelijk om de organisatie van Ronse uit verband te spelen, dat
is waar. Maar helemaal onlogisch is dat niet: de thuisploeg
verdedigde heel stug. Bovendien maakte de slechte staat van het veld
een vloeiende balcirculatie heel moeilijk. In de tweede helft
zorgden we wel voor pressie en konden we Ronse onze wil definitief
opleggen. We hebben rustig afgewacht en op het geschikte moment onze
slag geslagen. En we zijn consequent blijven zoeken naar een
voetballende oplossing. Dat zit echt in deze groep gebeiteld. Mooi
is dat - ik ben heel tevreden.”
Vijf minuten voor tijd zorgde Maes
overigens nog voor een heus kippenvelmoment. De applausvervanging
van Bert Dhont werd gretig opgepikt door de meegereisde Mechelse
aanhang. Een verdiend open doekje: Dhont was alweer outstanding als
verdedigende middenvelder.
“Hij blijft inderdaad een belangrijke
schakel. Ik heb met het idee gespeeld om hem aan de kant te laten.
Op die manier wilde ik Dhont wat rust gunnen. De belasting ligt
immers al een heel seizoen hoog, en mogelijk staat er nog een
intense eindronde aan te komen. Maar uiteindelijk heb ik Dhont
gewoon laten starten. Het zou een fout signaal geweest zijn om
spelers te sparen. Je kan niet aan je kern verkondigen dat
onderschatting van de tegenstander uit den boze is om dan vervolgens
zelf die fout te maken.”
Een andere opvallende prestatie kwam van
Kenneth Van Goethem. De verdedigende middenvelder deed het
uitstekend op rechtsachter als vervanger van de geblesseerde Bart
Van Zundert.
“Het toont aan dat we een flexibele kern
hebben. Wanneer iemand gekwetst of geschorst is of in een mindere
periode zit, hoeven we niet te panikeren. Binnen de kern zitten
doorgaans voldoende goede alternatieven. Op die manier bewaak je de
collectieve kwaliteit van je elftal.”
En om nog een laatste speler uit het
collectief te lichten: Jean-Paul Kielo Lezi tekende voor een gretige
invalbeurt, zorgde voor dreiging én scoorde.
“Ik stel vast dat Kielo Lezi heel
volwassen reageert op het feit dat hij de laatste weken op de bank
start. Door zijn goeie invalbeurt maakt hij het me heel moeilijk bij
het bepalen van mijn keuzes, en dat is een prima zaak. Dat hij de
voorbije weken telkens op de bank zat, heeft overigens ook te maken
met respect tonen voor de elf die vorige week speelden en punten
sprokkelden. Issame Charaï bijvoorbeeld levert door zijn balvastheid
ook een belangrijke bijdrage aan het team. En sowieso ga ik Kielo
Lezi pas laten beginnen aan een wedstrijd wanneer ik zeker weet dat
hij er honderd procent klaar voor is.”
Tot slot een simpele vaststelling: het
blijft ongemeen spannend in de hoogste regionen van het klassement.
“De opdracht is simpel: punten blijven
pakken. Want Kortrijk bijvoorbeeld laat heel weinig liggen. Globaal
bekeken gunnen de eerste vier uit de klassering elkaar weinig
ruimte. Iedereen houdt iedereen scherp.”
|
